هیچگاه در طول زندگی ام اینقدر تنها و غریب نبوده ام . احساس تلخیست . حوصله هیچ چیز را ندارم . نه خواندن نه نوشتن . مرتب به این فکر میکنم که چه فایده دارد ؟ این همه تلاش برای چیست ؟! تازه آن هم تو این مملکت که ... چیزی نگویم بهتر است .

اینطوری است که بی خیال همه چیز شده ام . مدتهاست که با دوستان تماسی نداشته ام ! همه کتابهایم را دور ریختم حتی آنهائیکه عاشقشان بودم ! دست و دلم هم به نوشتن نمی رود . می گویم چه فایده دارد ؟ خانه از پای بست ویران است .

آنچه برایم باقی مانده خاطراتیست از گذشته که آنهم به لطف افزایش سن کم کم محو می شوند.

خیلی وقتها به این نتیجه می رسم که ما همه عروسکهای خیمه شب بازی خدا یا شیطان یا هر موجود مسلط دیگری هستیم که نشسته و قاقاه می خندد به سرگردانی و دوندگی هایمان.

بی خیال عزیز!